Impressie 2

Met een rugzak vol ervaringen kunnen we medelen dat we volledig geacclimatiseerd zijn  aan het leven in Ouaga, buiten een paar technische mankementen van maag en darmen. Wij, Noordelingen, zijn toch zeer kwetsbaar voor de Zuiderse keuken. Je moet vootdurend waakzaam zijn voor wat je bestelt in horecazaken. En altijd dezelfde angst dat een onbekende indringer (infectie) kan toeslaan, ondanks de 8 vaccinaties die we hebben gekregen in billen en schouders. Toch konden we er niet onderuit, wij hebben allemaal hevige stormen in de onderbuik mogen ervaren. Wij, Noordelingen, zijn natuurlijk ook gewend aan hyperhygiëne. Als je achter de schermen van restaurants een kijkje neemt is de eetlust in vele gevallen heel snel voorbij. Maar je moet natuurlijk wel iets in je lichaam hebben. Twee uur later in een krottenwijk een storm ontdekken in je onderbuik en een wc bezoek brengen waar eigenlijk geen wc is, kan je even ongelukkig maken. Op zo’n momenten stel je jezelf impulsief één minuut de vraag waar je beland bent en vooral waarom. Gelukkig is deze gedachte vluchtig en zijn wij bezig met een uizonderlijk project en culturele uitwisseling. Dit geeft je voldoende energie om door te zetten.


Het valt ons op dat het leven in Ouaga duurder is dan we eigenlijk hadden verwacht. Zuiderse landen worden vaak gerelateerd met lage prijzen in vergelijking met de Westerse landen. Maar dit klopt in ieder geval niet voor Ouaga (Burkina Faso). De prijzen in winkelketens en de betere hygiënische restaurants zijn praktisch gelijkwaardig aan de onze. Wij hebben ons al regelmatig de vraag gesteld hoe locals kunnen overleven met hun karig loon. Komt er nog eens bij dat de globale economische crisis ook hier in het zanderige Ouaga zijn sporen heeft nagelaten. Je kan je dan niet voorstellen hoe moeilijk het moet zijn voor locals om de financiële koordjes aan elkaar te knopen. En toch geniet iedereen hier van het leven en is iedereen integer en behulpzaam. In landen van armoede hebben mensen elkaar nodig om te overleven, dat is iets wat ons altijd zal bijblijven. Ook cashcows, zo worden Westerlingen hier wel eens bekeken, worden direct geholpen. Je staat in panne met een aftandse bromfiets en ogenblikkelijk kan je rekenen op hulp van locals. In het begin ben je wantrouwig want je denkt dat ze iets van jou willen. Maar na een aantal soortgelijke stituaties, merk je dat dit niet altijd het geval is. Uiteraard zullen variabele prijzen voor een cashcow hoger liggen dan locals, maar dan is het aan de cashcow om goed te onderhandelen. Het leven in Burkina Faso is een business voor iedereen om te overleven. En daar kan je alleen maar begrip voor hebben maar je tegelijkertijd niet laten doen, anders ben je verloren in Ouaga.

Theatermaker Maarten Goffin

Impressie 1

De armoede komt onze sensoren tegemoet. Wat de sluier van de nacht overdekt, valt onder een helderblauwe lucht op klaarlichte dag niet te ontkennen. Onze quartier Pissy (Ouagadougou) heeft iets weg van een overbevolkte vuilnisbelt. Half slapend, nog vermoeid van de reis, drinken we een café au lait in een kleine snackbar, god weet waar ergens in Ouaga in één van de krottenwijken en tevens onze verblijfplaats. Deze quartier heeft geen stratenplan of straatnamen, de huizen zijn nummerloos. Maar we zijn waar we waar we moeten zijn.  Het voelt bevreemdend aan, maar we geven oren en ogen de kost. Al die impressies op het ochtendvlies waren verlammende mokerslagen in ons gezicht. Ik voelde mij verlamd door de vele vriendelijk wenkende blikken, door de kinderen die ons aanklampten en handen schudden, door de geur van houtskool, de openluchtwinkels, de overdreven gesuikerde koffie en de opeenhoping van ‘huizen’, winkels en mensen.

   

Volgens de feiten op het internet en in literatuur wonen er ongeveer 1,4 miljoen inwoners in Ouaga. Wij hebben ons door locals laten vertellen dat het er eigenlijk 4,5 miljoen zijn. Dit spreekt voor zich, Ouaga is een stad vol onvoorziene gebeurtenissen en feiten. Ondanks de overheersende aanwezigheid van armoede, is deze stad wel vivant. De clichématige beelden die wij hebben over Afrika, de dramatische ‘Westerse’ muziek, de lijdende wormkinderen in hospitalen en de duizenden inzamelacties + gratis telefoonnummers zijn in ons geheugen gegrift. Deze zaken vallen zeker niet te ontkennen, maar een land als Burkina, onderaan de ladder als het gaat om financiën, moet eindelijk eens door een andere bril bekeken worden door ons westerlingen. Dit land heeft veel meer te bieden dan enkel de benaming zwarte en dramatische pagina van deze wereld waarin mensen overleven en waarbij je verplicht wordt medelijden te voelen. De mensen trachten, ondanks hun precaire situatie, een kracht en een persoonlijk levensdoel/droom te vinden om verder te gaan.

 Theatermaker Maarten Goffin


site door Kevin Nicasi